Implementatie Impasse

19/02/2019

Zo door de week heen zijn de meeste van ons wel bezig met het implementeren van iets. Een nieuw systeem, een nieuwe organisatie, een nieuw software pakket, een nieuwe manier van werken, etc. etc.

We zijn er maar druk mee.

We doen dit dan in de meeste gevallen ook nog eens in projectteam verband. Deelnemers vanuit de verschillende “stakeholders” die met elkaar zo veel als mogelijk proberen om binnen de vooraf vastgestelde tijd, binnen het afgesproken budget, dat te implementeren wat geïmplementeerd moet worden en eveneens vooraf is afgesproken.

Helder verhaal zou je zeggen. Wat kan er nog fout gaan? Tijd, scope, budget, een begin en een eind…

En hoe kan het dan, dat het dan toch nog zo vaak niet gaat zoals het zou moeten gaan. Dat er van alles gebeurd waardoor de implementatie in een impasse geraakt. Een impasse die lang kan voortslepen en slechts met veel pijn, moeite en extra kosten doorbroken kan worden.

Al sinds 1992 houd ik me bezig met projectmatig werken. Niet dat deze 25 jaar ervaring nu garant staat voor het zijn van project-goeroe. Maar wel voor het steeds scherper kunnen zien van dat wat zichtbaar is, besproken wordt, op tafel ligt, etc. én het kunnen aanvoelen, diagnosticeren, afpellen en ontdekken van dat wat niet zichtbaar is, wat onbesproken blijft, MAAR ER WEL DEGELIJK TOE DOET.

Werken in een projectteam betekent werken met projectteam leden die allemaal hun eigen patronen en dynamieken meebrengen van daar waar ze vandaan komen; andere afdelingen, andere bedrijven, andere landen, andere culturen, andere gebruiken.

Voor de duur van het project creëert het team haar eigen “space”, haar manier van doen en laten. En hoewel dat heel fijn is, betekent dat niet dat al dat andere er in één keer niet meer is.

Ik heb er in de afgelopen jaren een sport van gemaakt om steeds sneller de impasse te kunnen opsporen en doorbreken. Ongeacht of deze zich nu op de zichtbare en/of de onzichtbare laag bevindt.

Enige tijd geleden heb ik met succes mijn master in organisatie opstellingen behaald aan het Bert Hellinger Instituut in Groningen. Systemisch kijken levert een belangrijke bijdrage aan het opsporen en doorbreken van de impasse in implementaties. Het geeft de ruimte om op zoek te gaan naar de vraag achter de vraag. Te zoeken naar dat wat niet zichtbaar is, maar er wel is en vaak de belemmerende factor is om uit de impasse te komen en de implementatie succesvol te maken.

Ontmoet jij ook wel eens implementatie impasses? Wellicht is het zinvol om dan ook eens met een systemische blik te kijken naar datgene wat niet zichtbaar is, maar er wel is.